آیا تا به حال فکر کردهاید اگر شخصیتهای معصوم و خاطرهانگیز کتابهای دوران کودکیتان به قاتلانی خونخوار تبدیل شوند، چه اتفاقی میافتد؟ این همان ایدهی هنجارشکن و جسورانهای بود که نام ریس فریک-واترفیلد (Rhys Frake-Waterfield) را یکشبه بر سر زبان هواداران پروپاقرص سینمای وحشت و رسانههای سینمایی جهان انداخت.
این کارگردان، تهیهکننده و نویسنده جوان انگلیسی، با زیرکی مثالزدنی از قوانین مالکیت فکری (Public Domain) استفاده کرد و توانست موج جدیدی از سینمای اسلشر مستقل با بودجههای پایین اما سودآوری فوقالعاده بالا به راه بیندازد.
فریک-واترفیلد پس از ساخت چند اثر ترسناک و کمهزینه در کمپانی بریتانیایی Jagged Edge Productions، متوجه شد که حق کپیرایت رمانهای کلاسیک وینی د پو (خلقشده توسط آ. آ. میلن) عمومی شده است. نتیجه این فرصتطلبی هوشمندانه، فیلم اسلشر Winnie-the-Pooh: Blood and Honey (۲۰۲۳) بود.
این فیلم با بودجهای کمتر از ۱۰۰ هزار دلار تولید شد، اما به لطف پوشش خبری ویروسی و تریلرهای پرسرصدا در اینترنت، بیش از ۵ میلیون دلار در باکس آفیس جهانی فروخت. هرچند منتقدان سینما به شدت به آن تاختند و جوایز «تمشک طلایی» را درو کرد، اما مخاطبان ژانر وحشت درجه B (B-Movie) و شیفتگان قتلعامهای اسلشری، فیلم را با استقبالی چشمگیر به یک اثر کالت مدرن تبدیل کردند.
موفقیت قسمت اول باعث شد تا فریک-واترفیلد بلافاصله قسمت دوم یعنی Winnie-the-Pooh: Blood and Honey 2 (۲۰۲۴) را با بودجهای ده برابر و کیفیت بصری، گریم و جلوههای ویژه به مراتب بالاتری روانه سینماها کند؛ اثری که حتی رضایت نسبی منتقدان سرسخت را نیز به همراه داشت.
اما جاهطلبی او به خرس عسلخوار ختم نمیشود؛ او هماکنون در حال ساخت یک دنیای مشترک و منسجم تحت عنوان The Twisted Childhood Universe (یا Poohniverse) است که شامل بازخوانیهای وحشتناک از شخصیتهای افسانهای دیگر میشود:
