وقتی صحبت از بازیگرانی میشود که میتوانند در هر نقشی – از قهرمانهای تراژیک تا شخصیتهای شرور و روانی – غرق شوند، نام ویلم دفو (Willem Dafoe) همیشه در صدر فهرست قرار میگیرد. او یکی از معدود بازیگرانی است که هم در فیلمهای مستقل و هنریِ کارگردانان بزرگ دنیا میدرخشد و هم در بلاکباسترهای پرفروش هالیوودی به نمادی فراموشنشدنی تبدیل میشود.
دفو با آن چهره خاص و توانایی عجیب در کنترل میمیک صورت، دهههاست که استاندارد جدیدی برای «بازیگری متد» (Method Acting) تعریف کرده است.
عنوان جزئیات نام کامل ویلیام جیمز دفو (William James Dafoe) تاریخ تولد ۲۲ ژوئیه ۱۹۵۵ محل تولد اپلتون، ویسکانسین، ایالات متحده حرفه بازیگر سینما، تئاتر و صداپیشه جوایز مهم ۴ بار نامزد اسکار، برنده جوایز متعدد جشنوارههای کن و برلین آغاز فعالیت دهه ۱۹۷۰ (تئاتر) / ۱۹۸۰ (سینما)
ویلم دفو فعالیت هنری خود را از تئاتر و عضویت در گروه تئاتر تجربی The Wooster Group در نیویورک آغاز کرد. همین تجربه در تئاترِ آوانگارد بود که به او یاد داد چگونه از بدن و صدای خود به عنوان ابزاری قدرتمند برای انتقال احساسات استفاده کند.
او در دهه ۸۰ میلادی با فیلمهایی همچون To Live and Die in L.A. به شهرت رسید، اما نقشی که او را به عنوان یک ستاره جهانی معرفی کرد، بازی در نقش «گروهبان الیاس» در فیلم جنگی شاهکار الیور استون، یعنی Platoon (۱۹۸۶) بود. این نقش اولین نامزدی اسکار را برای او به همراه داشت و نام او را در دنیای حرفهای تثبیت کرد.
ویلم دفو بازیگری نیست که فقط به دیالوگها تکیه کند. او از سکوت، نگاههای نافذ و حرکات بدنیاش برای بازی استفاده میکند. تماشاگران او را دوست دارند چون هیچگاه در نقشهایش تکراری نمیشود. او میتواند در یک فیلم، مهربانترین موجود جهان باشد و در فیلم بعدی، مخاطب را از ترس به لرزه بیندازد.
او تاکنون ۴ بار نامزد دریافت جایزه اسکار بهترین بازیگر مرد شده اما هنوز این تندیس را کسب نکرده است؛ واقعیتی که بسیاری از سینمادوستان آن را یکی از بیعدالتیهای بزرگ تاریخ جوایز اسکار میدانند.
