در دنیای سینما، کم هستند بازیگرانی که بتوانند با نقشهای منفی به شهرت برسند و در عین حال به محبوبترین چهرهی بشردوستانه کشورشان تبدیل شوند. سونو سود (Sonu Sood) دقیقاً همان هنرمند است. او که با فیزیکِ ورزیده و نگاهِ نافذش، دههها در نقش شخصیتهای منفیِ خشن و مقتدر درخشید، در سالهای اخیر با فعالیتهای خیرخواهانهاش، قلب میلیونها نفر را تسخیر کرد و ثابت کرد که یک «قهرمان» لزوماً نباید در پایان فیلم پیروز شود، بلکه میتواند در دنیای واقعی ناجی باشد.
سونو سود سفر سینمایی خود را از سینمای جنوب هند (فیلمهای تامیل و تلوگو) آغاز کرد و با تکیه بر پشتکار و آمادگی بدنی مثالزدنیاش، به تدریج وارد بالیوود شد. شاید بتوان گفت نقطه عطف کارنامه او، حضور در فیلم پرفروش “Dabangg” بود؛ جایی که او در نقش «چدی سینگ» به قدری مقتدر ظاهر شد که توانست با بازیگر اصلی (سلمان خان) رقابت کند.
سونو سود تنها محدود به سینمای هند نیست. او با حضور در پروژههای بینالمللی مانند فیلم “Kung Fu Yoga” در کنار جکی چان، توانایی خود را در ایفای نقش در سطوح جهانی نیز به اثبات رساند. او بازیگری است که به خوبی زبانِ بدن را میشناسد و با استفاده از فیزیک قدرتمندش، ابعاد جدیدی به شخصیتهای اکشن اضافه میکند.
اگرچه سونو سود را بیشتر به خاطر نقشهای منفی (Villain) به یاد میآوریم، اما سبک بازیگری او فراتر از کلیشههای خشم است. او به شخصیتهای منفیاش «هوشمندی» و «وقار» اضافه میکند. برخلاف بسیاری از بازیگرانی که نقشهای منفی را به داد و فریادهای بیهوده میکشند، سونو سود با کمترین حرکت صورت و نگاههای سرد، ابهت شخصیتش را به مخاطب منتقل میکند.
اما آنچه امروز سونو سود را متفاوت میکند، تغییری است که در تصور مخاطب از او ایجاد شده است. او پس از کمکهای گستردهاش به کارگران مهاجر در دوران همهگیری کرونا، عملاً به نمادِ مهربانی در هند تبدیل شد. این اتفاق، حال و هوای جدیدی به نقشآفرینیهای اخیر او داده است؛ مخاطب حالا در پسِ هر نقش منفی که او بازی میکند، انسانیتِ واقعی او را میبیند که باعث میشود تماشای بازیهایش لذتبخشتر از همیشه باشد.
