Robert De Niro

رابرت آنتونی دنیرو جونیور در ۱۷ اوت ۱۹۴۳ در محله منهتن نیویورک دیده به جهان گشود. پدرش، رابرت دنیرو سینیور، نقاش و مجسمه‌ساز سبک اکسپرسیونیسم انتزاعی با تبار ایتالیایی-ایرلندی، و مادرش، ویرجینیا ادمیرال، شاعر و نقاش بود. با وجود جدایی والدینش در ۲ سالگی، رابرت در محله‌های پرجنب‌وجوش و چندفرهنگی گرینویچ ویلیج و «ایتالیای کوچک» (Little Italy) بزرگ شد؛ محیطی غنی از هنر و در عین حال آمیخته با واقعیت‌های خشن خیابان‌های نیویورک که بعدها الهام‌بخش نقش‌آفرینی‌های نمادین او شد.

دنیرو به دلیل چهره رنگ‌پریده و جثه لاغرش در نوجوانی میان هم‌محله‌ای‌ها به «بابی میلک» (Bobby Milk) معروف بود. او نخستین بار در سن ۱۰ سالگی با بازی در نقش «شیر بزدل» در تئاتر مدرسه‌ای جادوگر شهر آز جادوی صحنه را لمس کرد.

۲. آموزش در مکتب اساتید بزرگ متد اکتینگ

رابرت دنیرو در ۱۶ سالگی تصمیم قاطع خود را برای ورود به دنیای بازیگری گرفت و دبیرستان را رها کرد تا به صورت آکادمیک این هنر را بیاموزد. او در دو کانون برجسته بازیگری جهان آموزش دید:

• استودیو بازیگری استلا ادلر (Stella Adler Conservatory): جایی که تکنیک‌های تحلیل متن و ادغام روان‌شناختی بازیگر با شخصیت را فرا گرفت.
• اکتورز استودیو (Actors Studio): تحت هدایت لی استراسبرگ، جایی که تکنیک‌های «متد اکتینگ» و استفاده از حافظه حسی و عاطفی را به حد کمال رساند.

۳. ورود به هالیوود و آغاز پیوند تاریخی با مارتین اسکورسیزی

آغاز کار حرفه‌ای دنیرو در اواخر دهه ۶۰ با چند فیلم مستقل از برایان دی‌پالما نظیر The Wedding Party و Greetings رقم خورد. اما نقطه عطف بزرگ زندگی او در سال ۱۹۷۳ بود؛ سالی که در فیلم ورزشی Bang the Drum Slowly تحسین منتقدان را برانگیخت و در همان سال، نخستین همکاری جاودانه‌اش را با دوست دوران جوانی خود، مارتین اسکورسیزی، در فیلم خیابان‌های پایین شهر (Mean Streets) تجربه کرد. شیمی بی‌نظیر این دو، سرآغاز یکی از بزرگ‌ترین همکاری‌های کارگردان-بازیگر در تاریخ سینما شد.

۴. تثبیت اسطوره: شاهکارهای دهه ۷۰ و ۸۰

• پدرخوانده ۲ (1974): فرانسیس فورد کاپولا نقش جوانی ویتو کورلئونه را به دنیرو سپرد. او ماه‌ها در سیسیل ایتالیا زندگی کرد تا لهجه و گویش سیسیلی را بی‌نقص اجرا کند؛ وسواسی که نخستین جایزه اسکار بهترین بازیگر نقش مکمل مرد را برایش به همراه آورد.
• راننده تاکسی (1976): برای ایفای نقش «تراویس بیکل»، دنیرو مجوز تاکسیرانی نیویورک گرفت و هفته‌ها در شیفت‌های شبانه خیابان‌های منهتن رانندگی کرد.
• گاو خشمگین (1980): دنیرو برای نشان دادن زوال قهرمان بوکس، جیک لاموتا، ابتدا تمرینات فشرده بوکس را با خود لاموتا انجام داد و سپس برای بخش پایانی فیلم، وزن خود را ۲۷ کیلوگرم افزایش داد؛ تعهدی تکرارنشدنی که دومین اسکار (بهترین بازیگر نقش اول مرد) را برایش به ارمغان آورد.

۵. تنوع ژانرها، کارگردانی و بنیان‌گذاری جشنواره ترایبکا

در دهه‌های ۹۰ و ۲۰۰۰، دنیرو نشان داد که توانایی‌هایش به نقش‌های گانگستری محدود نیست:

• ورود به عرصه کارگردانی: او با ساخت فیلم ستایش‌شده داستانی از برانکس (A Bronx Tale -ایبکا (Tribeca): پس از حملات ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱، دنیرو به همراه جین رز درخشان خود را در پشت دوربین نیز ثابت کرد.
• درخشش در کمدی: او با ایفای نقش‌های کمدی در Analyze This، سه‌گانه Meet the Parents و بعدها The Intern وجه طنازانه و عامه‌پسند خود را به نمایش گذاشت.
• تأسیس جشنواره فیلم ترایبکا (Tribeca): پس از حملات ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱، دنیرو به همراه جین رزنتال جشنواره بین‌المللی ترایبکا را در منهتن پایه‌گذاری کرد تا به احیای اقتصادی و فرهنگی نیویورک کمک کند؛ فستیوالی که امروز یکی از معتبرترین رویدادهای سینمایی جهان است.

۶. زندگی شخصی

رابرت دنیرو همواره ترجیح داده زندگی خصوصی‌اش دور از هیاهوی رسانه‌ها باشد. او در طول زندگی خود چندین رابطه و ازدواج داشته (از جمله با دایان ابوت و گریس هایتاور) و پدر هفت فرزند است که آخرین فرزند او در سال ۲۰۲۳ متولد شد. او علاوه بر سینما، در زمینه کارآفرینی و صنعت رستوران‌داری و هتلداری (به‌ویژه با برند جهانی Nobu) بسیارایبکا (Tribeca):** پس از حملات ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱، دنیرو به همراه جین رزنتال جشنواره بین‌المللی ترایبکا را در منهتن پایه‌گذاری کرد تا به احیای اقتصادی و فرهنگی نیویورک کمک کند؛ فستیوالی که امروز یکی از معتبرترین رویدادهای سینمایی جهان است.