در تاریخ سینمای جهان، نامهای اندکی وجود دارند که فراتر از چارچوب هنر هفتم به یک نماد فرهنگی و حتی فرقه اجتماعی تبدیل شده باشند. راجینیکانت (Rajinikanth) با نام اصلی شیواجی رائو گایکواد (متولد ۱۲ دسامبر ۱۹۵۰ در بنگلور)، برای بیش از نیم قرن قلب تپنده و مقتدرترین ستاره گیشههای سینمای جنوب هند (کالیوود) و سراسر شبهقاره بوده است. استایل نمادین، پرتاب سیگار با دست، عینک زدنهای برقآسا و دیالوگگوییهای پرحرارت او بخشی از حافظه جمعی سینمادوستان هند و جهان است.
زندگی راجینیکانت الهامبخشترین داستان موفقیت بالیوود و کالیوود است. او پیش از ورود به سینما، برای گذران زندگی به کارهای سختی مانند باربری و فروشندگی بلیت اتوبوس (Conductor) در بنگلور مشغول بود. اشتیاق او به بازیگری پای او را به مؤسسه فیلم مَدرس کشاند؛ جایی که کارگردان بزرگ تاریخ هند، کی. بالاچاندر (K. Balachander)، متوجه پتانسیل درونی او شد و نام هنری «راجینیکانت» را برایش برگزید.
نخستین حضور کوتاه او در فیلم Apoorva Raagangal (۱۹۷۵) در نقشهای منفی و خاکستری بود، اما طولی نکشید که با فیلم Bairavi (۱۹۷۸) لقب جاودانه «سوپراستار» را از سوی مخاطبان و سینماداران دریافت کرد.
در دهههای ۸۰ و ۹۰ میلادی، هر فیلم راجینیکانت تبدیل به جشنوارهای از هیجان در سالنهای سینما میشد. همکاریهای شاهکار او با استاد مانی راتنام در فیلم کالت Thalapathi (۱۹۹۱) و سپس اکران فیلم افسانهای Baashha (۱۹۹۵) موقعیت او را به جایگاهی دستنیافتنی رساند. فیلم Muthu (۱۹۹۵) نه تنها در هند رکورد شکست، بلکه با اکران در ژاپن پدیدهای کمسابقه خلق کرد و راجینیکانت را به محبوبیتی بینظیر در شرق آسیا رساند.
با ورود به هزاره سوم، راجینیکانت نشان داد که ابعاد سینمای او محدود به درامهای بومی نیست:
بسیاری تصور میکردند در سنین بالای ۷۰ سال دوران اوج هر ستارهای به پایان میرسد؛ اما راجینیکانت با فیلم بلاکباستر Jailer (۲۰۲۳) و پروژههای عظیم بعدی نظیر Coolie و Vettaiyan، گیشهها را به تسخیر خود درآورد و نشان داد کاریزما، اقتدار و انرژی او تاریخ انقضا ندارد.
