در تاریخ سینمای جهان، کمتر بازیگری توانسته است به جایگاهی برسد که با شنیدن نامش، لرزه بر اندام مخاطب بیفتد و در عین حال، احترام عمیق منتقدان را برانگیزد. آمریش پوری (Amrish Puri)، غولِ بازیگری سینمای هند، نه تنها یک بازیگر نقش منفی بود، بلکه یک مدرسه بازیگریِ تمامعیار بود. او با صدای بم و رسا، نگاههای نافذ و حضور فیزیکی قدرتمندش، استانداردهای “شرارت” در سینما را بازتعریف کرد.
آمریش پوری پیش از آنکه چهرهاش در سینما به شهرت برسد، کار خود را با کار در سازمان بیمه ایالتی آغاز کرد و همزمان در تئاتر فعالیت داشت. او دیرتر از بسیاری از بازیگران همنسل خود (در میانسالی) وارد دنیای سینما شد، اما همین بلوغ و پختگی باعث شد تا از همان اولین حضورهایش، تأثیرگذار باشد. او نه تنها در بالیوود، بلکه با حضور در پروژههای بینالمللی بزرگی همچون ایندیانا جونز و معبد مرگ (Indiana Jones and the Temple of Doom)، استعداد خود را به جهانیان ثابت کرد.
وقتی از آمریش پوری صحبت میکنیم، ذهن همه به سمت نقش ماندگار “موگامبو” در فیلم Mr. India میرود؛ جملهی معروف “موگامبو خوشحال شد” (Mogambo khush hua) در تاریخ سینمای هند جاودانه شد. اما هنر آمریش پوری تنها محدود به نقشهای منفی نبود.
او در فیلمهای درام و خانوادگی همچون “Dilwale Dulhania Le Jayenge” (داماد عاشق)، نقش پدری سنتی و مقتدر را چنان با ظرافت ایفا کرد که تماشاگر میانِ ترس و همدردی با او سرگردان میشد. این تواناییِ دوگانه (بازی در نقشِ شریرترین آدمها و مهربانترین پدرها)، امضای هنری او بود.
